พระอภัยมณี

นิทานจากวรรณคดี

ตอนที่ 58 นางลเวงวัณฬาช่วยนางสุวรรณมาลีแลท้าวทศวงศ์

นางลเวงให้เรียกบังอลูมาถามเกี่ยวกับมังคลาจึงได้รู้ว่ามังคลาทำเรื่องไม่ดีต่างๆไว้มากมาย ทั้งส่งคนไปรบกับผลึกอีกทั้งยังจับนางสุวรรณมาลีและธิดาทั้งสอง รวมทั้งท้าวทศวงศ์และมเหษีจากเมืองรมจักรมาอีก เหตุการณ์ทั้งหมดนี้ทำให้นางลเวงร้อนใจมากด้วยทั้งหมดก็นับเป็นพระญาติทั้งนั้น

"ครั้นซักไซร้ให้สบถปดไม่ได้

ทราบว่าไปรบพุ่งสามกรุงศรี

ท้าวทศวงศ์พงศาสุมาลี

ทั้งบุตรีกวาดมาไว้ป่าตาล

นางตีอกตกใจด้วยไม่ทราบ

ช่างหยามหยาบยิ่งนักทำหักหาญ

ข่มเหงเหล่าเผ่าพงศ์พวกวงศ์วาร

แสนสงสารสองธิดาสุมาลี"

นางลเวงคิดว่าตนเองควรไปพบมังคลาเพื่อช่วยคลี่คลายเรื่องวุ่นวายเหล่านี้ โดยนางชวนนางรำภาสะ
หรีไปด้วยกัน

"นางรำภามาไปด้วยกันเจ้า

ช่วยโลมเล้าพี่น้องทั้งสองศรี

แล้วสั่งกรมวังว่าอย่าช้าที

เทียมรถที่มีฝาหลังคายัง"

เมื่อมังคลารู้ว่านางลเวงมาถึงโดยมีทหารมาบอกก็ได้ปรึกษากันกับวลายุดา ซึ่งวลายุดาบอกว่ายังไม่ควรเจอกับนางลเวงและนางรำภาสะหรี ให้ทำเป็นว่าพวกตนไม่อยู่แทนโดยบอกทหารให้บอกนางลเวงว่ามีอำมาตย์ผู้ใหญ่คอยเป็นผู้แทน

"พระอนุชาว่าเห็นจะเป็นแน่

จะคิดแก้อย่างไรเห็นไม่หาย

อย่าให้พบหลบลี้ดูดีร้าย

ให้แต่ฝ่ายผู้เถ้าอยู่เฝ้าฟัง"

แม้ทหารได้แจ้งตามที่ทางมังคลาบอกไว้แต่นางลเวงก็รู้ดีว่ามังคลาอยู่เพียงแต่ไม่ออกมาพบเท่านั้น จากนั้นนางจึงสั่งให้เปิดประตู

"นางดำริตริตรึกนิ่งนึกแหนง

เห็นจะแกล้งไม่ให้พบคิดหลบหนี

จึงซักไซ้ใครเล่าเฝ้าบุรี

หรือไม่มีตัวทหารประการใด

พวกคนแก่แก้ว่าข้าพเจ้า

มิได้เข้าไปเห็นว่าเป็นไฉน

นางทรงฟังสั่งบรรดาพวกข้าไท

จงเรียกให้เปิดบานทวารบัง"

ในที่สุดฝ่ายทหารมังคลาก็เปิดประตูให้นางลเวงเข้าไปได้ นางลเวงจึงถามถึงที่คุมขังนางสุวรรณมาลีและทุกคนในตอนแรกไม่มีใครกล้าตอบจนกระทั่งมีชาวเมืองผลึกคนหนึ่งซึ่งถูกจับมาเช่นกันได้ยินเข้าก็มาบอกนางลเวง

"อันองค์พระมเหสีบุตรีผลึก

ต้องใส่ตึกกักขังอยู่ทั้งสาม

ทหารล้อมพร้อมคุมทุกทุ่มยาม

จงทราบความตามจะโปรดที่โทษทัณฑ์"

เมื่อไปถึงยังตึกคุมขังทหารฝ่ายลังกาที่เฝ้าตึกอยู่ถึงกับตกใจกลัวนางลเวงจนต้องหลีกทางให้เข้าในตึก

"ต้องหลีกเหล่าชาววังไปทั้งพวก

แล้วถอดหมวกเหมือนไหว้เจ้าไอศวรรย์

กุญแจใส่ใบบานเอาขวานฟัน

แล้วตามกันเข้าในห้องทั้งสองนาง"

ในที่สุดนางลเวงเข้าไปเจอห้องที่นางสุวรรณมาลีอยู่ เมื่อได้พบกันนางลเวงก็ขอโทษนางสุวรรณมาลีเป็นการใหญ่ที่เลี้ยงลูกไม่ดี

"เพราะลูกชั่วตัวน้องก็ต้องผิด

อย่าเพ่อคิดถือโกรธโปรดเกศี

เสียแรงน้องครองสัตย์สวัสดี

นึกเหมือนพี่ร่วมครรภ์ไม่ฉันทา"

แต่นางสุวรรณมาลีกลับไม่ได้โกรธนางลเวงและเข้าใจว่านางลเวงไม่ได้สั่งสอนให้ลูกเป็นแบบนี้

"เป็นบุญแท้แม่ลเวงวัณฬาน้อง

เหมือนร่วมท้องดีจริงทุกสิ่งสรรพ์

สาพิภักดิ์รักพี่เหมือนชีวัน

จะสู้ม้วยด้วยกันไม่ฉันทา

ถึงลูกเต้าเขาชังก็ช่างเขา

แต่ใจเราเรายังรักกันหนักหนา

ลูกกำเหนิดเกิดครรภ์แม่วัณฬา

เหมือนลูกพี่มิได้ว่าแม่อาธรรม์

จากนั้นทั้งหมดจึงไปยังตึกที่ท้าวทศวงศ์ถูกคุมขังอยู่และได้เจอกับท้าวทศวงศ์และมเหษี

"เข้าตึกท้าวทศวงศ์เห็นทรงยศ

ต่างประณตน้อมประนมก้มเกศา

ส่วนสององค์ทรงศักดิ์เพ่งพักตรา

เห็นแม่นมั่นวัณฬาสุมาลี"

นางลเวงสามารถพานางสุวรรณมาลีและท้าวทศวงศ์ออกมาจนได้ แต่นางจะสามารถส่งทุกคนกลับไปยังเมืองของตนได้หรือไม่ อย่าลืมติดตามอ่านได้ในฉบับหน้านะคะ

โปรดอ่านต่อฉบับหน้า