"พระอภัยมณี"

ตอนที่ 55 มังคลาจับนางสุวรรณมาลีและท้าวทศวงศ์
นิทานจากวรรณคดี

​เมื่อมังคลาได้เพชรกลับคืนมาก็ยินดียิ่งนักแต่เกรงว่าเรื่องที่ตนทำอาจรู้ไปถึงนางลเวงได้ มังคลาจึงให้ทหารแอบนำเพชรไปฝังไว้ในเมือง

"ดูดวงเพชรเก็จแก้วแววสว่าง

แจ่มกระจ่างพร่างพรายเป็นหลายสี

กลัวจะอึงถึงพระชนนี

ให้มนตรีลอบไปฝังไว้ลังกา"

ด้วยเหตุเพราะเพชรหรืออย่างไรไม่ทราบสาเหตุ แต่ขณะนั้นทั้งเมืองได้เกิดแผ่นดินไหวขึ้นอย่างหนัก เหตุการณ์แผ่นดินไหวเกิดอยู่สามวันจึงได้สงบลง

"ตลอดทั้งวังเวียงเพียงจะคว่ำ

อีเลิ้งน้ำเป็นละลอกกระฉอกกระฉ่อน

ตึกเรือนโรงโงงเงงโคลงเคลงคลอน

สท้านสะท้อนทั่วทั้งเกาะลังกา"

นางลเวงเกรงว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีจึงไปถามสังฆราชบาทหลวง แต่สังฆราชไม่ยอมบอกว่าเกิดจากการที่นำเพชรกลับมา จึงเฉไฉทำนายเป็นเรื่องอื่นไปเสีย นางลเวงจึงได้ให้นางยุพาผกาลองทำนายดูว่าบ้านเมืองจะเป็นอย่างไรต่อไป ซึ่งนางยุพาผกาคิดว่าคงเป็นเรื่องไม่ดี บ้านเมืองกำลังมีเคราะห์ และวิธีแก้ คือต้องให้ผู้คนถือศีล และมีการตั้งศาลรอบเมือง จวบจนหนึ่งปี บ้านเมืองถึงจะหมดเคราะห์

"ซึ่งดินไหวในจำราไม่ผาสุก

จะเกิดยุคยุทธนาโกลาหล

ข้าจับยามตามตำราจลาจล

ตั้งแต่ต้นปีเถาะเป็นเคราะห์ครัน"

นางลเวงฟังแล้วรู้สึกว่าคงไม่ใช่ตามที่นางยุพาผกาบอก พร้อมทั้งนางยังสังหรณ์ว่าจะเกิดเรื่องกับมังคลาที่บอกว่าไปตรวจด่าน นางจึงเขียนหนังสือสอนการปกครองบ้านเมืองไปให้มังคลา

"แล้วเขียนคำกำหนดทศพิธ

ใส่กล่องแก้วแล้วปิดผนิดฝา

ให้ม้าใช้ได้รับสั่งขึ้นหลังม้า

ออกจากวังลังกาเข้าป่าไป"

ทางฝ่ายนางสุวรรณมาลีก็ได้รับสารจากเจ้าเมืองการเวกมาบอกเรื่องถูกเมืองลังกาโดยหัสกันมาชิงเอาเพชรไป ซึ่งเจ้าเมืองการเวกได้ถามนางสุวรรณมาลีถึงข้อเท็จจริงว่านางเสาวคนธ์ได้ขโมยจริงหรือไม่ เพราะหากจริงนั้นฝ่ายตนก็เป็นฝ่ายผิด

"ฝ่ายฝรั่งลังกาพาราผลึก

ก็เสร็จศึกสืบวงศ์ดำรงสถาน

แต่ข้าน้อยพลอยรับอัปมาน

ขอประทานทูลถามตามสงกา

แม้แก้วเก็จเพ็ชรเขาชาวสิงหฬ

เสาวคนธ์ลอบลักผิดหนักหนา

พระทราบเหตุเภทผลแต่ต้นมา

โปรดบัญชาชี้แถลงให้แจ้งใจ"

นางสุวรรณมาลีอ่านจดหมายแล้วรู้สึกโกรธเพราะตนเองอยู่ในเหตุการณ์ย่อมจำได้ว่านางลเวงเป็นคนเอ่ยปากยกโคตรเพชรให้นางเสาวคนธ์ แต่เหตุใดทางลังกาจึงทำเช่นนี้

ส่วนหัสไชยนั้นฟังแล้วยิ่งโกรธจนตัดสินใจจะกลับเมืองเพื่อไปปราบพวกลังกา แต่นางสุวรรณมาลีอยากให้รอพระอภัยมณีและศรีสุวรรณเสียก่อนจะได้คอยช่วยกัน แต่หัสไชยยืนกรานจะกลับเมืองการเวกให้ได้ด้วยถือว่าตนเองเคยชนะมาแล้วแม้ตอนที่ยังเป็นเด็กกว่านี้

"พระหัสไชยให้แสนแค้นฝรั่ง

ถวายบังคมพระมเหษี

มันฮึกนักจักลาไปธานี

ยกไปตีตัดศรีษะเสียบประจาน"

เหตุการณ์ดูท่าว่าจะคับขันไปทุกทีแล้วนะคะ ต่างฝ่ายต่างเข้าใจผิดทำให้เรื่องเล็กเป็นเรื่องใหญ่ทุกครั้งไปเลย อย่างนี้จะเกิดอะไรขึ้นต่อไปคงต้องตามอ่านในฉบับหน้าแล้วค่ะ

โปรดอ่านต่อฉบับหน้า